काही काळापूर्वी इंटरनेटवर मिनिमलिझमचे वर्चस्व होते. प्रत्येक सोशल मीडिया फीडवर तथाकथित “क्लीन गर्ल” लूक दिसत होता—स्लीक बन, नैसर्गिक चमकदार त्वचा, नॅचरल नेल्स आणि इतके सूक्ष्म सोन्याचे हुप्स की ते दिसण्यापेक्षा जाणवत होते. कपाटांमध्ये बेज ब्लेझर, साधे कपडे आणि “सायलेंट लक्झरी”ची कॅप्सूल वॉर्डरोब संकल्पना लोकप्रिय होती. घरांच्या सजावटीतही ओट मिल्कसारखे सौम्य रंग, शांत भिंती आणि मोजकी रचना दिसत होती.
एकूण वातावरण नियंत्रित, स्वच्छ, पॉलिश आणि शांत होते.
हा ट्रेंड महामारीनंतरच्या काळाचा आरसा होता. अनिश्चितता, चिंता आणि लॉकडाऊननंतर लोकांना आयुष्यात शिस्त, नियंत्रण आणि स्थैर्य हवे होते. सर्वकाही नीटनेटके, सममितीय आणि “परफेक्ट” असावे, असा अट्टहास होता. पण हळूहळू ही परिपूर्णता थकवणारी ठरू लागली. कारण सतत “प्रयत्न न करता सुंदर” दिसण्याचा प्रयत्नच सर्वात जास्त दमवणारा ठरतो.
आणि मग… पेंडुलम पूर्ण ताकदीने दुसऱ्या टोकाला झुलला.
कमालवादाची जोरदार पुनरागमन
आज फॅशन आणि सौंदर्यविश्वात कमालवाद (Maximalism) परत आला आहे—आणि तो कुठलीही परवानगी मागत नाही. मोठे लोगो, ठळक रंग, निऑन हिरवा, इलेक्ट्रिक निळा, गरम गुलाबी अशा छटा पुन्हा चर्चेत आहेत. कपड्यांचे सिल्हूट नाट्यमय झाले आहेत, फॅब्रिक्स भरघोस आहेत आणि आउटफिट्स अक्षरशः जागा व्यापतात.
ॲक्सेसरीज आता फक्त पूरक नाहीत, त्या मुख्य आकर्षण आहेत. आवाज करणाऱ्या बांगड्या, जड झुंबर कानातले, चंकी रिंग्ज, लेयर्ड नेकलेसेस आणि पर्सनॅलिटी दाखवणारे बॅग चार्म्स—सगळे काही ठळक, मोठे आणि निर्भीड.
याच पार्श्वभूमीवर “मॉब वाइफ” सौंदर्यशास्त्रही पुढे आले आहे—फर, बिबट्या प्रिंट, जाड सोन्याच्या साखळ्या आणि ड्रामॅटिक ग्लॅमर. हे सौंदर्य हेतुपुरस्सर जास्त आहे, आणि तेच त्याचे सामर्थ्य आहे.
सौंदर्यविश्वही बदलते आहे
मेकअपही आता सूक्ष्मतेच्या मर्यादांमधून बाहेर पडत आहे. परफेक्ट “ग्लास स्किन”ऐवजी स्मज्ड आयलाइनर, ठळक लाल ओठ, मेटॅलिक आयशॅडो, क्रोम आणि टेक्सचर्ड नखे लोकप्रिय होत आहेत. अनेक ब्यूटी ब्रँड्स आता दुरुस्तीपेक्षा प्रयोगांना प्रोत्साहन देत आहेत.
आज लोक परिपूर्णतेचा पाठलाग न करता भावना, व्यक्तिमत्त्व आणि आनंद शोधत आहेत.
हा बदल केवळ फॅशनपुरता मर्यादित नाही, तर तो सांस्कृतिकही आहे. “क्लीन गर्ल” सौंदर्यशास्त्रावर महागडे, मर्यादित आणि बहिष्कृत असल्याची टीका झाली होती. त्याउलट, लाऊड आणि एक्सप्रेसिव्ह सौंदर्य अधिक सर्वसमावेशक, खेळकर आणि खरे वाटते.
आत्ता सगळे इतके “लाऊड” का आहे?
साथीनंतरचे जीवन कुजबुजत नाही—ते व्यक्त व्हायला पाहते. रंग, आवाज आणि स्पष्टपणा हीच आजची भावनिक मुक्तता आहे. कमालवाद म्हणजे फक्त चमकधमक नाही; तो आनंद परत मिळवण्याचा, अप्राप्य परिपूर्णतेला नाकारण्याचा आणि स्वतःला निर्भीडपणे मांडण्याचा मार्ग आहे.
थोडक्यात सांगायचे तर—
शांततेचा काळ होता. आता स्वतःला मोठ्याने व्यक्त करण्याची वेळ आली आहे.
