एका लहानशा गावात चंदन नावाचा एक शेतकरी राहत होता. मेहनती, प्रामाणिक आणि साधा, पण त्याला अभिमानाची सवय होती. त्याचे शेतभर पिकं लगडले होते, आणि त्याला सर्वांनी मोठ्या मानाने पाहिले. त्याच्या डोक्यात गर्व वाढत गेला. शेजारील शेतकऱ्यांनी त्याच्या मदतीला यावे असे त्याला वाटे, पण तो त्यांना दुर्लक्ष करी. त्याला वाटले की त्याच्या मेहनतीनेच यश मिळाले, इतर कोणाचे योगदान नाही.
एका दिवशी गावात एक अनुभवी साधू आला. त्याने चंदनचे वैभव पाहिले आणि त्याच्याशी चर्चा केली. साधू म्हणाला, “माझा अनुभव सांगतो की प्रत्येकाला जीवनात मदतीची गरज असते, गरवाचे घर तुटण्यास वेळ लागत नाही.” पण चंदन हसला आणि गर्वाने उत्तर दिले, “माझे यश माझेच आहे. मला कुणाची मदत नको.”
काही महिन्यांनी, आकाशात अचानक मोठी वादळाची चिन्हे दिसू लागली. चंदनच्या शेतातले पिकं उध्वस्त झाले. पाऊस, गारपीट, आणि वारा शेतातील सगळं नुकसान करून गेले. चंदन असहाय्य झाला, एकटा असताना त्याने विचार केला की जर त्याने इतर शेतकऱ्यांसोबत प्रेमाने वागले असते, तर ते त्याच्या मदतीला धावले असते.
गावातील लोक त्याच्या परिस्थितीकडे पाहून हळहळले, पण गर्वाने त्यांच्याकडे दुर्लक्ष करणारा चंदन आता स्वतःच एकटा पडला होता. शेवटी, त्याने आपल्या गर्वावर विचार केला आणि ठरवले की जीवनात आपल्या कर्तृत्वाचा गर्व नाही, तर एकमेकांची मदत, सहकार्य आणि आदर महत्त्वाचा आहे.
साधूच्या शब्दांची आठवण त्याला झाली, “गर्वाचे घर खाली.” चंदनने पुन्हा मेहनत करून शेत उभारले, पण आता तो नम्र आणि प्रेमळ बनला होता.
