आईला विश्वचषक पदक अर्पण करत निको विल्यम्सने जिंकली जगाची मने
सहारा वाळवंटातून सुरू झालेला प्रवास ते विश्वविजेतेपदापर्यंतचा प्रेरणादायी संघर्ष
स्पेनच्या विश्वचषक विजयानंतर फुटबॉलपटू निको विल्यम्सचा एक भावनिक क्षण सोशल मीडियावर मोठ्या प्रमाणात व्हायरल झाला आहे. विजयाचे पदक त्याने आपल्या आईच्या गळ्यात घालत तिच्या त्यागाला अनोखी सलामी दिली. या एका क्षणामागे त्याच्या कुटुंबाचा संघर्ष, स्थलांतराचा कठीण प्रवास आणि पालकांचे अथक कष्ट दडलेले आहेत. घानाहून स्पेनमध्ये आलेल्या त्याच्या आई-वडिलांनी अनेक संकटांचा सामना करत मुलांचे भविष्य घडवले. त्यामुळे निकोची ही कृती केवळ एका विजयाचा आनंद नसून पालकांप्रती कृतज्ञतेची भावना व्यक्त करणारी ठरली.
नवी दिल्ली : स्पेनने FIFA विश्वचषक 2026 जिंकल्यानंतर संपूर्ण संघाने जल्लोष केला. मात्र, या आनंदोत्सवात निको विल्यम्स याने केलेली एक कृती सर्वांचे लक्ष वेधून घेणारी ठरली. विजय साजरा करताना तो प्रेक्षक गॅलरीत गेला आणि आपले विश्वचषक पदक आईच्या गळ्यात घातले. हा भावनिक क्षण काही तासांतच सोशल मीडियावर मोठ्या प्रमाणात व्हायरल झाला.
निको आणि त्याची आई यांनी एकमेकांचे हात धरत आनंद व्यक्त केला. पदक गळ्यात घातल्यानंतर त्याची आई भावूक झाली आणि अभिमानाने जल्लोष करताना दिसली. अनेकांनी या क्षणाला आईच्या त्यागाला दिलेली सर्वोच्च मानवंदना असे संबोधले.
निको विल्यम्सचा जन्म 2002 मध्ये स्पेनमधील बिल्बाओ येथे झाला. मात्र, त्याची कहाणी त्याच्या जन्मापूर्वीच सुरू झाली होती. त्याचे आई-वडील मारिया आणि फेलिक्स विल्यम्स यांनी 1990 च्या दशकात घाना सोडून चांगल्या आयुष्याच्या शोधात स्पेनकडे धोकादायक प्रवास सुरू केला.
त्या वेळी मारिया सात महिन्यांची गर्भवती होती आणि तिच्या पोटात मोठा मुलगा इनाकी विल्यम्स होता. कुटुंबाने सुमारे 2,000 मैलांचा प्रवास केला. काही अंतर त्यांनी गर्दीने भरलेल्या ट्रकमधून पार केले, तर मोठा टप्पा सहारा वाळवंटातून पायी पार करावा लागला. या प्रवासात अनेक संकटांचा सामना करावा लागला.
इनाकी विल्यम्स यांनी एका मुलाखतीत सांगितले की, त्यांच्या आई-वडिलांनी प्रवासादरम्यान अनेक लोकांना मृत्यूच्या दारात जाताना पाहिले. दरोडेखोर, हिंसाचार आणि अत्यंत कठीण परिस्थितीत त्यांनी हा प्रवास पूर्ण केला. पुढे काय होईल, याची कोणालाही खात्री नव्हती.
उत्तर आफ्रिकेतील मेलिला येथे पोहोचल्यानंतर त्यांनी स्पेनमध्ये प्रवेश करण्याचा प्रयत्न केला. मात्र, त्यांना ताब्यात घेण्यात आले. त्यानंतर एका कॅथोलिक मदत संस्थेच्या वकिलाच्या सल्ल्यानुसार त्यांनी आश्रयासाठी अर्ज केला. पुढे त्यांना स्पेनमध्ये राहण्याची संधी मिळाली आणि ते बिल्बाओ येथे स्थायिक झाले.
स्पेनमध्येही त्यांचे आयुष्य सोपे नव्हते. फेलिक्स विल्यम्स यांनी मेंढपाळ, बांधकामस्थळी कामगार तसेच इतर अनेक कामे केली. काही वर्षे त्यांनी लंडनमध्येही काम करून कुटुंबाला आर्थिक आधार दिला. दुसरीकडे मारिया यांनीही विविध नोकऱ्या करून संसार उभा केला.
मोठा भाऊ इनाकी लहानपणापासूनच निकोची काळजी घेत होता. आर्थिक अडचणी असूनही त्यांच्या पालकांनी मुलांना चांगले संस्कार, कष्टाची तयारी आणि कुटुंबाचे महत्त्व शिकवले. निकोने एका मुलाखतीत सांगितले की, “माझ्या पालकांनी आम्हाला पैशांपेक्षा मूल्यांची संपत्ती दिली. त्यांनी कधीही आम्हाला कोणत्याही गोष्टीची कमतरता जाणवू दिली नाही.”
आज इनाकी विल्यम्स घाना संघाचे प्रतिनिधित्व करतो, तर निको विल्यम्स स्पेनकडून खेळतो. मात्र, दोघेही आपल्या कुटुंबाच्या संघर्षाचा आणि पालकांच्या त्यागाचा उल्लेख अभिमानाने करत असतात.
विश्वचषक जिंकल्यानंतर आईच्या गळ्यात पदक घालण्याचा निकोचा क्षण अनेकांसाठी केवळ फुटबॉलपुरता मर्यादित राहिला नाही. तो पालकांच्या संघर्षाला, त्यागाला आणि मुलांच्या कृतज्ञतेला दिलेला मानाचा मुजरा ठरला.
ही कहाणी सांगते की, मुलांना केवळ संपत्तीची नव्हे तर संस्कार, चिकाटी, कष्टाची तयारी आणि कुटुंबावरील प्रेमाची देणगी मिळाली तर ते यशाच्या शिखरावर पोहोचूनही आपली मुळे विसरत नाहीत. निको विल्यम्सने आईला अर्पण केलेले पदक हे याच मूल्यांचे जिवंत उदाहरण ठरले.
