कुटुंबीयांमध्ये भीती, नैराश्य आणि विमानप्रवासाची कायमची दहशत
प्रत्यक्षदर्शींचे आयुष्यही बदलले; समुपदेशन आणि मानसिक आघाताचा सामना सुरू
अहमदाबादमधील AI 171 विमान अपघाताला जवळपास एक वर्ष उलटले असले तरी 260 जणांच्या मृत्यूची वेदना पीडित कुटुंबीयांमध्ये अजूनही कायम आहे. अनेक कुटुंबे मानसिक आघातातून सावरण्यासाठी समुपदेशन घेत आहेत, तर काहींना विमानप्रवासाची भीती कायमची बसली आहे. या दुर्घटनेत आपले प्रियजन गमावलेल्या कुटुंबीयांचे जीवन पूर्णपणे बदलून गेले असून, प्रत्यक्षदर्शीही शारीरिक आणि मानसिक त्रासातून जात आहेत. भीती, नैराश्य आणि आठवणींच्या जखमा आजही तशाच ताज्या असल्याचे या घटनांमधून स्पष्ट होते.
अहमदाबाद : गुजरातमधील AI 171 विमान अपघात घडून जवळपास एक वर्ष पूर्ण झाले असले तरी या दुर्घटनेचा प्रभाव अजूनही पीडित कुटुंबीयांच्या आयुष्यावर कायम आहे. या अपघातात 260 जणांचा मृत्यू झाला होता, ज्यामुळे अनेक कुटुंबे उध्वस्त झाली.
दीव येथील रफिक अरब यांनी आपला 25 वर्षीय मुलगा फैजान गमावला. फैजान लंडनमध्ये शिक्षण घेत होता आणि अपघाताच्या दिवशी त्याने वडिलांना “पापा, मी फ्लाइटमध्ये चढलो आहे आणि मी जात आहे” असा शेवटचा संदेश पाठवला होता. त्या घटनेनंतर रफिक कुटुंबाने विमानप्रवास पूर्णपणे थांबवला असून विमानाच्या आवाजानेही भीती निर्माण होते, असे त्यांनी सांगितले.
सुरत येथील मुक्ती वांसादिया यांनी या अपघातात आपले दोन्ही आई-वडील गमावले. त्यांच्या मते, ही त्यांची पहिलीच आंतरराष्ट्रीय विमानप्रवासाची वेळ होती. या घटनेनंतर मुक्ती नैराश्यात गेल्या आणि काही काळ नोकरी सोडून समुपदेशन घेतले. सध्या त्या सामाजिक कार्यात कार्यरत असल्या तरी विमानप्रवासाची भीती अजूनही कायम आहे.
बनासकांठा जिल्ह्यातील धानेरा गावातील सावधन चौधरी यांनीही आपल्या मुलगा कमलेश आणि सून धापुबेन यांना गमावले. दोघेही परदेशात स्थायिक होण्याच्या तयारीत होते. या अपघाताने त्यांच्या कुटुंबातील भविष्यातील सर्व योजना उद्ध्वस्त झाल्या.
या दुर्घटनेत जखमी झालेल्या अजय परमार यांचे जीवनही पूर्णपणे बदलले. अपघातात गंभीर भाजल्यामुळे त्यांना दीर्घ उपचार घ्यावे लागले आणि डॉक्टरांनी त्यांना सूर्यप्रकाशात काम करण्यास मनाई केली. आर्थिक अडचणी आणि कौटुंबिक तणावामुळे त्यांचे वैयक्तिक जीवनही प्रभावित झाले.
प्रत्यक्षदर्शी आणि पीडित कुटुंबीयांच्या अनुभवातून स्पष्ट होते की ही दुर्घटना केवळ एक अपघात नव्हती, तर अनेक कुटुंबांच्या आयुष्याला कायमचा कलंक ठरली आहे. मानसिक आघात, भीती आणि आठवणींच्या जखमा अजूनही त्यांना सतावत आहेत.
