एका छोट्या गावात संतोष नावाचा एक माणूस राहत होता. तो नेहमीच इतरांच्या मागे वाईट बोलत असे आणि त्यांची निंदा करत असे. एके दिवशी गावातील एका ज्ञानी साधूने संतोषला त्याच्या या सवयीबद्दल समजावून सांगण्याचे ठरवले. त्यांनी संतोषला बोलावून एक पिशवी भरलेली कापसाच्या धाग्यांची गठ्ठी दिली आणि त्याला सांगितले, “हे धागे गावभर वाटत जा आणि प्रत्येक जागी थोडेफार सोडत जा.”
संतोषला साधूच्या या आज्ञेचा अर्थ समजला नाही, परंतु त्याने ती आज्ञा पाळली आणि गावभर कापसाचे धागे सोडत गेला. दुसऱ्या दिवशी साधूने त्याला परत बोलावले आणि त्याला सांगितले, “आता ते सर्व धागे परत गोळा कर.”
संतोष हसला आणि म्हणाला, “हे कसे शक्य आहे? वारा धागे उडवून घेऊन गेला आहे आणि ते सर्वत्र पसरले आहेत. मी ते पुन्हा गोळा करू शकत नाही.”
त्यावर साधू म्हणाले, “बरोबर. जसे हे कापसाचे धागे वाऱ्याने दूर गेले आणि त्यांना परत गोळा करता येणार नाही, तसेच जेव्हा आपण कुणाबद्दल वाईट बोलतो, ते शब्दही सर्वत्र पसरतात. त्यांना परत घेणे किंवा त्यांचा परिणाम टाळणे अशक्य असते. त्यामुळे, कुणाबद्दलही वाईट बोलू नये किंवा निंदा करू नये.”
संतोषला साधूंच्या बोलण्याचा अर्थ समजला आणि त्याने पुन्हा कधीही कुणाबद्दल वाईट न बोलण्याचा निर्धार केला.
